Po Polsku

 Iz 43,18-19,21-22,24b-25; 2 Kor 1,18-22; Mk 2,1-12
Znów widzimy Jezusa litującego się nad niedolą ludzką. Tym razem człowiekiem, który doznał w jej wyniku uzdrowienia jest paralityk. Jezus wykorzystuje jego przypadek, by unaocznić świadkom uzdrowienia duchowy charakter swojego przesłania zbawczego: ma moc odpuszczania grzechów. Uzdrowienie paralityka ma służyć tu za lekcję pokazową mocy zbawczej Jezusa w odpuszczaniu grzechów. Występuje tu sylogizm: uzdrowieniu z choroby ciała odpowiada oczyszczenie z choroby duszy, czyli z jej niewoli grzechów. Jeśli Jezus ma tę moc w sprawach cielesnych nad chorobami i duchami nieczystymi, czym nie raz się wykazywał, tym bardziej ma władzę nad rzeczami duchowymi, odpuszczając grzechy, które wydają się być źródłem prawdziwego nieszczęścia, bo śmierci duchowej człowieka. Na ten duchowy aspekt, jako na coś nowego, wskazuje również dzisiejsze pierwsze czytanie. Izajasz wkłada w usta Boga wyrzut skierowany do Izraela, że zadawał mu przykrość swoimi grzechami, dlatego dokona „rzeczy nowej”, przygotowując niczym drogę na pustyni: „Przekreślam twe przestępstwa i nie wspominam twych grzechów”. W Jezusie Chrystusie słowa te przybierają konkretną formę i treść.

Środa Popielcowa (Popielec)

 Początek: Środa, 22.02.2012 o 00:00
Zakończenie:Czwartek, 23.02.2012 o 00:00

Sroda Popielcowa rozpoczyna w Kościele katolickim okres Wielkiego Postu czyli czterdziestodniowej pokuty. Ma on pobudzić katolików do podjęcia zdecydowanej drogi osobistej odnowy i nawrócenia.

W Popielec katolicy rozpoczynają czterdziestodniowy post. Liczba 40 stanowi w Piśmie świętym wyraz pewnej dłuższej całości, czasu przeznaczonego na jakieś konkretne zadanie człowieka lub zbawcze działanie Boga.
W Wielkim Poście Kościół odczytuje i przeżywa nie tylko czterdzieści dni spędzonych przez Jezusa na pustyni na modlitwie i poście przed rozpoczęciem Jego publicznej misji, ale i trzy inne wielkie wydarzenia biblijne: czterdzieści dni powszechnego potopu, po których Bóg zawarł przymierze z Noem; czterdzieści lat pielgrzymowania Izraela po pustyni ku ziemi obiecanej; czterdzieści dni przebywania Mojżesza na Górze Synaj, gdzie otrzymał on od Jahwe Tablice Prawa.
Okresy i dni pokuty są w Kościele katolickim specjalnym czasem ćwiczeń duchowych, liturgii pokutnej, pielgrzymek o charakterze pokutnym, dobrowolnych wyrzeczeń, jak post i jałmużna, braterskiego dzielenia się z innymi, m.in. poprzez inicjowanie dzieł charytatywnych i misyjnych. Z liturgii znika radosne "Alleluja" i "Chwała na wysokości Bogu", a kolorem szat liturgicznych staje się fiolet. Istotą pozostaje przygotowanie wspólnoty wiernych do największego święta chrześcijan, jakim jest Wielkanoc.
Wielki Post jest także okresem przygotowania katechumenów do chrztu. Każda niedziela wprowadzała w kolejne tajemnice wiary, a na Wielkanoc podczas Wigilii Paschalnej udzielano samego chrztu.
W pierwszych wiekach chrześcijaństwa przygotowanie do zmartwychwstania trwało tylko czterdzieści godzin. Potem przygotowania zabierały cały tydzień, aż wreszcie ok. V w. czas ten wydłużył się.
Po raz pierwszy o poście trwającym czterdzieści dni wspomina św. Atanazy z Aleksandrii w liście pasterskim z okazji Wielkanocy z 334 r. W wieku IV tradycję tę potwierdza Egeria w swoim pamiętniku, a także Cyryl Jerozolimski, kiedy pisze w swoich katechezach o czterdziestu dniach pokuty.
W Kościele rzymskim post rozpoczynał się w 6 niedzielę przed Wielkanocą. W trosce o zachowanie czterdziestodniowego postu, przy czym w tym okresie nie poszczono w niedzielę, a na Wschodzie w sobotę i niedzielę, postanowiono przenieść początek Wielkiego Postu z niedzieli na środę. Ostatecznie środa jako początek Wielkiego Postu weszła na stałe do tradycji rzymskiego kościoła w 1570 roku.
Tradycyjnemu obrzędowi posypania głów popiołem towarzyszą w Wielką Środę słowa: "Pamiętaj, że jesteś prochem i w proch się obrócisz" albo "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię".
Sam zwyczaj posypywania głów popiołem na znak żałoby i pokuty znany jest w wielu kulturach i tradycjach. Znajdujemy go zarówno w starożytnym Egipcie i Grecji, jak i u plemion indiańskich oraz oczywiście na kartach Biblii, np. w Księdze Jonasza czy Joela. Liturgiczna adaptacja tego zwyczaju pojawia się jednak dopiero w VIII w. Pierwsze świadectwa o święceniu popiołu pochodzą z X w. W następnym wieku papież Urban II wprowadził ten zwyczaj jako obowiązujący w całym Kościele. Z tego też czasu pochodzi zwyczaj, że popiół do posypywania głów wiernych pochodził z palm poświęconych w Niedzielę Palmową poprzedzającego roku.